Vanuit een diepgewortelde passie. Ik kan het niet anders omschrijven. Ik herinner mij nog goed het moment waarop ik dacht; “niemand verdient deze bodem”.

Tijdens mijn coachingsopleiding raakte ik in een burn-out die uiteindelijk anderhalf jaar heeft geduurd. Tijdens deze reis die ik aflegde met mijzelf, voelde ik steeds vaker de drang om andere mensen te behoeden van alles wat ik doormaakte. Hoe beter het met mij ging, hoe meer vezels in mijn lijf schreeuwden dat ik hier iets mee moest gaan doen. Daarnaast heb ik aan den lijve ondervonden hoe belangrijk het voor mij was om iemand naast mij te hebben staan die mij begeleidde, goede vragen stelde, mij vertrouwen gaf dat alles er mocht zijn en mij opving wanneer dat nodig was. De kracht van coaching is groter dan dat ik voorheen dacht.

Daarnaast zijn er de afgelopen jaren in de media veel voorbeelden van ongewenste omgangsvormen naar boven gekomen. Ook ik heb in mijn werkende leven meermaals hier mee te maken gehad. Ik zag dingen gebeuren, ervaarde ze zelf, waarvan ik wist; “dit hoort niet zo” maar ik wist tegelijkertijd ook niet wat ik er mee kon of moest doen. Gedurende mijn burn-out en de inzichten die mij dit gaf, voelde ik ook hier weer dezelfde drang, alleen nu om mij in te zetten voor sociale veiligheid op de werkvloer.