Ik weet het nog goed, het was begin 2022 toen Ajax in het nieuws kwam over grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Ik werkte op dat moment zelf binnen een Betaald Voetbal Organisatie en die ochtend bij de koffie ging het, zoals je snapt, nergens anders over.
Vooral een aantal mannelijke collega’s vroegen zich hard op af of dit bij ons ook gebeurde.
Maar niet alleen op de werkvloer kwamen deze vraagtekens merkte ik, overal om mij heen was “grensoverschrijdend gedrag” ineens het onderwerp van de dag, mede doordat eerder dit jaar de nieuwsberichten over hetzelfde onderwerp bij The Voice of Holland naar buiten waren gekomen.
Er ontstonden discussies over wat dit nou precies was, dit grensoverschrijdende gedrag, wat de gevolgen hiervan kunnen zijn, waarom mensen (vrouwen, want laten we eerlijk wezen, de wijzende vinger ging al snel naar “de vrouw” in dit verhaal) nu ineens met deze verhalen naar buiten komen en al snel hoorde ik ook kreten als; “op deze manier kunnen we ook niks meer zeggen” of “grapjes kunnen we ook niet meer maken” en dingen als “stel je niet aan, vroeger hoorde je hier niemand over”.
We waren in de war.
In veel gevallen stonden mannen en vrouwen ineens recht tegenover elkaar. Begrijp me niet verkeerd, want in veel gevallen ook niet en overheerste gelukkig gezond verstand en begrip maar een ding was zeker, er gebeurde iets in de samenleving en we moesten daar wat mee.
Vandaag de dag kun je bijna geen nieuwssite openklikken of er wordt weer wat geschreven over dit onderwerp. Is de conclusie dan niet gewoon dat dit schijnbaar iets is waar we als samenleving écht iets mee moeten? In plaats van dat de conclusie zou zijn dat we als samenleving softer geworden zijn, niks kunnen hebben of op iedere slak zout leggen?
Ik daag je uit; vraag eens in je eigen omgeving of iemand wel eens te maken heeft gehad met ongewenste omgangsvormen. Denk hierbij aan (seksuele) intimidatie, pesten, agressie of discriminatie. En ga het gesprek aan, open en zonder oordeel. Laat iemand maar eens vertellen over wat hij of zij hierin heeft meegemaakt en ik weet zeker dat er meer mensen zijn die hierin een verhaal hebben dan dat je van tevoren had gedacht.
De vraag is dan, waarom er toch nog zo weinig mensen zich durven uit te spreken hierover.
Is het dan echt zo’n taboe?
Volgens mij is de eerste stap bewustwording. We moeten ons realiseren dat er daadwerkelijk iets aan de hand is met de manier waarop we met elkaar omgaan. Dan komt het stukje respect om de hoek kijken. Respect voor elkaar en dus voor elkaars grenzen. Want jij bepaalt niet wat grensoverschrijdend gedrag is voor iemand anders. Dat bepaalt degene tegenover jou. Net zoals jij zelf bepaalt wanneer iemand over jouw grens heen gaat.
Bewustwording en respect, laten we daar eens mee beginnen. De rest komt daarna wel.
